Odmiana nie jest wymagająca pod względem uprawy, ale przy tej masie korony kilka rzeczy trzeba robić inaczej niż przy krzewie. Oto najważniejsze informacje:

• Kwitnienie na tegorocznych pędach: hortensja 'Fraise Melba' zakłada pąki kwiatowe dopiero na przyroście z danego roku, dlatego korona kwitnie niezawodnie po każdej zimie, a późny przymrozek nie ma czego uszkodzić.
• Stanowisko: mocna, ciemna barwa wiechy pojawia się wyłącznie na pełnym słońcu; w cieniu róż wsiąka w kwiatostan blado i nierówno, a cała gra barw hortensji 'Fraise Melba' przepada. Stanowisko słoneczne lub najwyżej lekko półcieniste, osłonięte od najsilniejszych wiatrów.
• Podlewanie: Hortensja 'Fraise Melba' wymaga stale wilgotnego podłoża, zwłaszcza podczas letnich upałów, kiedy formują się kwiaty. Podlewaj obficie i ściółkuj podłoże wokół pnia korą.
• Podłoże i nawożenie: przeciętna, przepuszczalna ziemia ogrodowa o odczynie lekko kwaśnym w zupełności wystarczy, a zasilanie ogranicza się do jednej wiosennej dawki nawozu długodziałającego. Nadmiar azotu daje wiotkie pędy, które przy takich kwiatostanach zaczynają się wyginać i pokładać.
• Zimowanie: drzewko zimuje w gruncie bez okrywania, warto jednak owinąć agrowłókniną nasadę korony, która stoi wyżej i nie ma osłony ze śniegu. Zimą strząsaj z gałęzi mokry śnieg, a pojemnik z rośliną na tarasie zabezpiecz matą lub folią bąbelkową.
• Palik: korona pokryta kwiatami jest ciężka, więc palik to obowiązkowy element uprawy hortensji bukietowej na pniu. Należy go zostawić na dłużej, zwykle trzy, cztery lata, dopóki pień nie zgrubieje na tyle, aby mógł utrzymać koronę podczas wietrznej pogody. Wbij go mocno w ziemię, aby był stabilny, a taśmę wiąż luźno i sprawdzaj każdej wiosny, czy się nie wrasta w pień.

Cięciu podlega sama korona, i to mocnemu: każdy ubiegłoroczny pęd skraca się nisko, zostawiając dwa albo trzy oczka od jego podstawy, czyli 10–20 cm zdrewniałego szkieletu. Hortensja 'Fraise Melba' rośnie silnie, więc bez corocznego cięcia korona rozjeżdża się na boki, traci proporcję wobec pnia, a wiechy przewieszają się coraz niżej. Prowadź cięcie w marcu lub na początku kwietnia, równomiernie dookoła, żeby korona odrastała kulista; jesienią wiechy zostawia się na roślinie.

Osobna czynność to odrosty. Pędy wybijające z pnia i tuż spod niego wycinaj przy samej korze przez cały sezon, bo rosną szybciej niż korona i zabierają jej wodę oraz pokarm, a przy okazji zamieniają drzewko z powrotem w krzew.

Dorosłe drzewko mierzy około 150–170 cm wysokości i 100–130 cm szerokości (w zależności od intensywności cięcia), a korona zaczyna się dopiero na wysokości pnia, czyli metr wyżej. Formy pienne hortensji najlepiej wyglądają jako solitery, szpalery wzdłuż ogrodzenia, ścieżek lub posadzone w donicach.

• Szpaler wzdłuż ogrodzenia: odstęp 150–180 cm; korony zwierają się po kilku sezonach i tworzą kwitnący ekran zawieszony ponad rabatą.
• Soliter: zostaw około 120 cm wolnego z każdej strony pnia, licząc od jego osi, i nie sadź drzewka pod okapem ani pod gałęziami starszych drzew.
• Donica: minimum 30–50 l pojemności, ciężka i szeroka u podstawy, tak, aby nie przewróciła się razem z rośliną po mocnym podmuchu wiatru.

Miejsce pod koroną hortensji na pniu można zagospodarować i to przewaga drzewka nad formą krzewiastą tej samej odmiany. Dobrze wyglądają tam niskie byliny o drobnych, chłodnych kwiatach — kocimiętka, przetaczniki, szałwie — które tonują róż wiech. Z hortensjami doskonale komponują się trawy ozdobne, a w przypadku form piennych można nasadzić poniżej korony niskie seslerie, turzyce, rozplenice czy hakonechloy.