Lista jest krótka, a większość punktów pokrywa się z uprawą formy krzewiastej. Forma pienna hortensji bukietowej jest równie łatwa w uprawie co forma krzewiasta. Jedna różnica, na którą należy zwrócić uwagę to palikowanie. Poniżej najważniejsze informacje o uprawie hortensji na pniu:

• Kwitnienie na tegorocznych pędach: pąki zakładane są na przyroście z danego roku, więc korona kwitnie po każdej zimie, bez względu na mrozy i wiosenne przymrozki.
• Stanowisko: pastelowy róż na koniec sezonu jest tym mocniejszy, im więcej słońca dostaje korona; w półcieniu wiechy dłużej zostają białe. Odmiana toleruje szerokie spektrum odczynu gleby, od kwaśnego po zasadowy, więc wapienne podłoże nie jest przeszkodą.
• Podlewanie: przez pierwsze dwa sezony po posadzeniu podlewaj regularnie i ściółkuj ziemię wokół pnia. Podłoże powinno być stale lekko wilgotne. Na podlewanie należy szczególnie mocno zwrócić uwagę podczas letnich upałów — wtedy roślina potrzebuje nawadniania nawet codziennie.
• Podłoże i nawożenie: zwykła, dobrze zdrenowana ziemia ogrodowa w zupełności wystarcza, a zasilić roślinę trzeba raz w roku, wiosną, nawozem o powolnym działaniu (w ten sposób unika się ryzyka przenawożenia). Zbyt dużo azotu daje wybujałe pędy, które przy tak zbitych wiechach zaczynają się pokładać.
• Zimowanie: drzewko zimuje bez okrywania w całej Polsce, warto jednak osłonić nasadę korony w rejonach o ostrych zimach i bezśnieżnych mrozach (np. Suwałki, wschodnia Polska). Pojemnik na tarasie zabezpiecz matą, a mokry śnieg strząsaj z gałęzi.
• Palik: młody, cienki pień nie utrzyma korony w wietrznym miejscu — palik zostaw przez dwa, trzy sezony, wbity mocno i solidnie w ziemię przy pniu. Roślinę przymocuj taśmą do mocowania drzew i sprawdzaj raz w sezonie czy nie wrasta się w pień.

Przycinamy wyłącznie koronę: ubiegłoroczne pędy skraca się nisko, zostawiając dwie albo trzy pary pąków od miejsca, w którym wyrosły, czyli 10–15 cm zdrewniałej części. Pień i przewodnik zostają nietknięte przez całe życie drzewka.

U tej odmiany cięcie ma dodatkowy sens: wielkość wiechy rośnie razem z koroną, więc każdy sezon mocnego cięcia i szybkiego odrostu przybliża kwiatostany do docelowych 30 cm. Cięcie wykonuj w marcu, zanim ruszy wegetacja, równomiernie na całym obwodzie, żeby korona odrastała kulista. Jesienią zostaw wiechy na roślinie, są ozdobne zimą.

Do tego jedna czynność, której przy krzewie nie ma wcale: odrosty. Wszystko, co wybije z pnia albo z ziemi u jego podstawy, usuwaj całkowicie, gdy tylko się pojawi — takie pędy rosną szybciej niż korona i podbierają jej wodę oraz pokarm.

Dorosłe drzewko to około 150–180 cm wysokości i 90–120 cm szerokości korony (zależne od intensywności cięcia), przy pniu zajmującym pierwszy metr. Zwarty pokrój odmiany sprawia, że korona nie rozkłada się na boki tak jak u odmian rozłożystych, więc drzewko można postawić bliżej ścieżki.

• Aleja lub rząd: odstęp 160–200 cm; przy mniejszej odległości korony zetkną się już po dwóch sezonach i stracą okrągły obrys.
• Soliter: promień 60–70 cm wolnego gruntu wokół pnia, z dala od okapu dachu i gałęzi starszych drzew.
• Donica: 30–50 l pojemności, szeroka i ciężka u podstawy; podłoże w pojemniku wysycha szybciej, a korona nie ma skąd pobrać rezerwy.

Powierzchnia pod koroną zostaje wolna i to jest atut, którego krzew nie daje. Sprawdzą się tam niskie trawy ozdobne o lekkiej fakturze, na przykład sesleria jesienna albo miskant 'Adagio', które rozluźnią ciężar wiech. Pod hortensją na pniu można posadzić również niskie krzewy ozdobne takie jak: budleje (odmiany karłowe), tawuły japońskie, krzewuszki (niskie odmiany np.: 'Electric Love' lub 'Pink Poppet') czy pięciorniki – wszystkie te rośliny kwitną w podobnym terminie, dzięki czemu rabata jeszcze bardziej przyciąga wzrok. Barwnym akcentem pod hortensją na pniu mogą być berberysy, których kolorowe liście są ozdobą przez cały sezon.