Poza cięciem drzewko potrzebuje tego samego co krzew; dochodzi opieka nad pniem i nad miejscem osadzenia korony. Poniżej najważniejsze informacje dotyczące uprawy i pielęgnacji:

• Kwitnienie na tegorocznych pędach: pąki kwiatowe tworzą się na tegorocznych przyrostach, więc hortensja 'Diamantino' kwitnie niezawodnie każdego roku. Ani mroźna zima, ani kwietniowy przymrozek nie pozbawią drzewka kwiatów.
• Stanowisko: pełne słońce daje koronie 'Diamantino' najwięcej wiech i najczystszą biel; w półcieniu kwitnienie jest skromniejsze, a głębokiego cienia odmiana nie znosi.
• Podlewanie: Wszystkie hortensje bukietowe wymagają stale wilgotnego podłoża — nie inaczej jest w przypadku hortensji 'Diamantino'. W upały podlewaj obficie, raz a porządnie (jeżeli sytuacja tego wymaga — nawet codziennie), a podłoże wokół pnia ściółkuj korą.
• Podłoże i nawożenie: wystarczy przepuszczalna ziemia próchniczna o lekko kwaśnym odczynie, a nawóz o spowolnionym działaniu podaje się raz, wiosną. Przenawożone azotem pędy korony rosną wiotkie i łamią się pod ciężarem wiech.
• Zimowanie: w gruncie drzewko zimuje bez okrywania, ale w najzimniejszych rejonach kraju warto owinąć agrowłókniną miejsce połączenia korony z pniem, bo śnieg nie osłania go tak jak podstawy krzewu. Egzemplarze w donicach wymagają zabezpieczenia pojemnika, a mokry śnieg strząsaj z korony, zanim złamie pędy.
• Palik: przez pierwsze dwa, trzy lata hortensję na pniu prowadź przy paliku wbitym poza bryłę korzeniową, bo rozrośnięta korona z mokrymi wiechami działa jak żagiel — przy większym wietrze i cienkim pniu może się złamać.

Tnie się wyłącznie pędy korony, i to krótko: ubiegłoroczne przyrosty skraca się do dwóch, trzech par pąków od ich nasady, czyli zwykle do 10–15 cm od zdrewniałego szkieletu korony. Pnia i przewodnika nie tnie się nigdy — pień ma już docelową wysokość i nie odbuduje się po przycięciu.

Skracaj pędy w marcu, przed ruszeniem wegetacji, prowadząc cięcie równo dookoła, tak by korona zachowała kształt kuli; jesienią wiechy zostaw na roślinie. Przez cały sezon wycinaj też pędy wybijające z pnia i spod niego. Przy formie wyprowadzonej na własnym pniu nie jest to dziczka innej odmiany, ale odrosty i tak odbierają siłę koronie i psują sylwetkę drzewka — usuwaj je tuż przy korze, jak tylko się pokażą.

Dorosłe drzewko zajmuje około 150–190 cm wysokości i 80–100 cm szerokości, (w zależności od intensywności cięcia), a cała masa liści i kwiatów zaczyna się dopiero na wysokości pnia, czyli od 100 cm w górę. W rzucie z góry potrzebuje tyle miejsca co niewielki krzew, ale przy ziemi jest dużo wolnego miejsca na inne rośliny.

• Aleja lub szpaler: sadź drzewka co 150–180 cm, żeby korony zwarły się dopiero po kilku sezonach i każda zachowała okrągły obrys.
• Soliter: zostaw około metra wolnej przestrzeni z każdej strony korony, licząc od pnia 90–100 cm.
• Donica: minimum 40–50 l pojemności i podobna głębokość, w podłożu z domieszką kompostu; uprawa w pojemniku wymaga częstszego podlewania i osłony bryły korzeniowej zimą.

Przestrzeń pod koroną jest przewagą formy piennej nad krzewem — można ją obsadzić. Sprawdzą się tu niskie byliny znoszące półcień — funkie, żurawki, bodziszki korzeniaste, barwinek — oraz nieskie trawy ozdobne — sesleria jesienna, turzyce, rozplenica 'Hameln', Imperata 'Red Baron' itd. Sadź je nie bliżej niż 30 cm od pnia, żeby nie utrudniały usuwania odrostów.

Hortensja 'Diamantino' na pniu najlepiej wygląda w parze po obu stronach wejścia, jako pojedynczy akcent na rabacie, w rytmicznej alei wzdłuż ścieżki albo w dużej donicy na tarasie, gdzie wiechy znajdą się na wysokości wzroku.